Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tijd, die er sedert verloopen is, hebben me zooveel over hem doen denken. Hij was 'n ander mensch dan jij ben, dan ik ben, maar daarom mogen wij niet richten over hem. Hij leefde altijd 'n beetjë buiten de gewone wereld, hjj zag de menscheljjke verhoudingen anders dan wij dat doen, hij was... niet zoozeer 'n droomer als wel 'n idealist... en misschien ... waarschijnlijk ... heb ik hem óok niet gelukkig gemaakt. Ik was tegenover hem te nuchter, te veel 't practisch verstand, en die eigenschappen kwamen te • sterker uit, omdat hij zoo precies 't omgekeerde was. Hij had in z'n huwelijk anders moeten doen, dat is zeker waar. Maar ik... had ook anders moeten doen. Of liever... anders moeten zijn.

Dat zijn voorbije dingen, kind. Laten we ons niet triest maken, door daaraan te denken. He heb je vader liefgehad, ook al was ik niet blind voor zijn gebreken. En nu nog, — beter misschien nu juist, omdat ik oud begin te worden, — kan ik hem waardeeren.

Er was eenigen tijd een zwijgen. De zoon keek naar zijn moeder, met haar nog mooi gezicht ondanks de veroudering en de strengheid der trekken; het grijze haar lag eenvoudig gescheiden boven het doorgroefde voorhoofd, en haar oogen hadden een milden en kalmen schijn. Men zag het aan haar, dat zij moeilijke jaren achter den rug had, maar ook, dat zij tenslotte den levensvrede had verworven ... En hij dacht niet veel in deze oogenblikken, hij voelde alleen, hoe diep hij haar bewonderde, en hoe hjj van haar hield...

Sluiten