Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nis aan de Korte Houtstraat gebracht. Onderweg keek hij om zich heen, en hij riep:

— Burgers, helpt me!

Maar niemand, niemand bewoog zich. Ook ik niet. En toch is die kreet me door merg en been gegaan.

— Zoo moest 't wel eindigen, zei Annemarie met een zucht.

— Ja, zei hij bitter. TJ hebt me gewaarschuwd. Maar u weet niet, hoe ellendig, hoe lam-geslagen, ik me nu voel. En toch tegelijk zoo wanhopig vastbesloten om dóór te zetten, om m'n plannen niet te laten varen... om eindelijk, eindelijk te kunnen zegevieren over al die onderdrukkers, die nu 'n al te gemakkelijke overwinning hebben behaald!

Goddank, dacht Annemarie, Goddank...

Hij keek haar aan, en in zijn somber gezicht gloeiden de oogen met zoo'n hartstochtelijken glans, dat Annemarie haar hart voelde kloppen van trots.

— Je zal, zei ze. Jij zal bereiken, wat je je hebt voorgenomen, Peter. En je zal zegevieren te eeniger tijd, ik weet % ik voel 't, je zal tóch zegevieren...

Hl.

In de rustige woning van de tantes en Cornélie had het oproer een groote ontsteltenis gebracht. Hun geheele dagelijksche leven was er door ontwricht, en een heftige angst hield het geheele

Sluiten