Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met het was-gele, wat droge, gespannen vel, vlijde zich een zelfde plooiseltje, en in den rand van haar mutsje vertoonden zich zoowaar rose linten en kleine rose bloempjes!

— 0, tantetjes, riep Cornélie, en sloeg de handen samen, wat ziet u er beeldig uit, allebei! U steekt mij de loef af zoowaar!

Maar de tantes beschouwden haar met hetzelfde welgevallen, als zij het hen deed. Cornélie was opgewassen tot een bloeiend meisje van even twintig jaar; zonder bepaald een schoonheid te wezen bezat zij een frissche bekoorlijkheid, die iedereen charmeerde. Haar lippen lachten zoo frank, haar heldere oogen glansden zoo helder, over haar fijn-blanke wangen lag zoo een gezonde blos, haar blonde haar was zoo sierlijk gekapt met een ronden wrong en krullen in den hals, dat men haar niet anders aanzag dan met genoegen. Ook kleedde zij zich altijd naar de laatste mode; zij droeg thans een toiletje van rose Lyonsche zijde, met strooken van gestreept rose rpelijk omzet; het nauwsluitende jacquetje deed haar fijn figuurtje op zijn voordeeligst uitkomen, en om het slanke middeltje sloot een lange ceintuur van rose lint met zijden soutache gegarneerd.

— Houd jij je maar stil, zei tante Aagje, al ben jij ook zoo rank als 'n den, jij eclipseert ons dikke dames heelemaal.

— Laten we dan zeggen, dat we de drie gratiën zijn, zei Cornélie lachend, maar o! riep ze, want er werd gebeld..

In wat zenuwachtige spanning wachtten zij

Sluiten