Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een onbeduidende vraag van hem met geheel haar wezen. Toen stond zij op, en ging zelve, Aagje.

La de eetkamer vond zij alles zooals het behoorde. De St. Emilion, gestempelde Chateau-wijn, stond gereed, drie flesschen was dat genoeg? als je rekent dat er vijf glazen in een flesch gaan, en 't personeel mee-geteld worden moet... Goed, ook Tokayer had Aal uitgezet, hun beroemde dessert-wijn... En de tafel was keurig gedekt met het mooie damasten stel, de „rozentak" ; en het kristal ving spiegellichten van de op hooge zilveren luchters brandende kaarsen... In het midden de zilveren jardinière, thans gevuld met druiven en perziken en een ananas in haar veeren, mooi uitkomend tusschen de krullendgroene boerenkoolbladeren ... En Aagje zag den fraaien schotel huzaren-salade, in bruine, roode en witte vakken verdeeld, en met ringen eiwit en rankjes peterselie versierd ... een toepasselijke attentie door haar bedacht: huzaren-salade ... En zij voelde de tranen opkroppen in haar keel, terwijl haar oogen droog en brandend staarden ... De koude appel-Charlotte zag er overheerlijk uit... en ook waren de amandelen en rozijnen niet vergeten, de amandelen, voor een philippine, zooals Cornélie guitig had opgemerkt.. .

Machinaal knikte zij op het vragen van Roelofje, die de zware stoelen met koperen knoppen om de tafel gereed-zette:

— En hier de luitenant, niet, juffrouw? naast mejongvrouw Cornélietje, jong hoort bij jong...

Sluiten