Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verzetten»! Dan wordt haar haar „ondankbaarheid* verweten, en worden haar de weldaden voor de voeten gegooid ...

0, 't is geen toestand, om afhankelijk te zijn! Dat het kind het ooit heeft gewild! Enfin, zij heeft al die jaren een weelde-leven gehad, zij is als een schootkindje gekoesterd... en dat had moeder haar moeten zeggen:

— Hebt u iaar dat niet gezegd, Moeder?

— Och ja, dat wel, maar ...

Een beetje ironisch-meewarig had Peter zijn moeder aangezien. Hij begreep het wel. Dat was nu de beroemde moederliefde, die in dagen van crisis altijd boven kwam. Het kind mocht de moeder verwaarloozen, op haar neerzien zelfs, (ofschoon dit in de laatste jaren wel veel beter geworden was, sinds Cornélie wat ouder werd, zei zijn moeder, sinds zij beter woonden, en geen pension meer hielden, meende Peter, —) maar nauwelijks was het „kind" in moeilijkheden, of de „moeder" stond op de bres.

Misschien, dacht Peter, die het altijd gewend was, om volkomen eerlijk te staan tegenover alles en iedereen, was er voor zijn moeder ook wel een heimelijke voldoening in, dat het nu zoo liep. Een mensch blijft maar een mensch... En hij vond toch altijd, dat zijn moeder zich volkomen correct en volkomen objectiefin het leven gedroeg.

O, de tantes waren er ontzettend onder geweest, toen zij hun vertelde van haar liefde voor Otto. — Het was bijna, of zij het Cornélie kwalijk namen, dat zij had durven verliefd worden,

Sluiten