Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te wachten, totdat de tantes wat aan het denkbeeld gewend zouden zijn haar te moeten verliezen, en niets te forceeren. Hij, — wie beter dan hij, — kon het immers zoo goed begrijpen, dat de tantes haar niet konden missen ... Maar een huwelijk was toch de bestemming van een meisje ... zoo was nu eenmaal 's werelds loop ... en zij zouden natuurlijk wel berusten ten slotte.

De tantes hadden niets onbeproefd gelaten, om Cornélie van haar voornemen af te brengen, tante Keetje had haar de verschrikkelijkste voorbeelden van ongelukkige huwelijken verteld; had haar zelfs bekend in haar eigen trouwen niets dan verdriet te hebben gehad, en was zóó ver gegaan, om haar te openbaren, dat ook het huwelijk van haar grootvader en grootmoeder een ramp was gebleken, èn... dat van haar eigen vader en moeder...

— Is dat waar, Moeder? had Cornélie, in angstige beschroomdheid gevraagd.

En moeder had geantwoord: ja. Omdat zij tegenover de klare, argelooze oogen van haar kind niet veinzen kon. Maar toen zij dat ja had gezegd, berouwde het haar diep. Niet alleen tegenover Cornélie, maar vooral tegenover haar dooden man, aan wien zij, door de jaren heen, zooveel zachter was gaan denken. En zij had erbij gevoegd:

— We hielden veel van elkaar, maar... konden elkaar toch niet ten volle begrijpen. We hadden heel verschillende temperamenten, een heel verschillende levensopvatting. Hij was 'n idealist, —

Sluiten