Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die de wereld in andere verhoudingen zag, dan ze in werkelijkheid heeft, en die de menschen nooit kende, zooals ze werkelijk waren. En ik, ik was juist 't tegenovergestelde. Ik had 'n practische, zakelijke natuur, ik stond altijd met beide voeten stevig op de reëele grond. En... dat gaf natuurlijk verschil... We waren menschen van totaal andere bewegingen, en meenden 't beiden goed, maar elk had zijn eigen wenschen, verlangens, opinie's, die niet overeen-stemden met die van de ander...

Gemakkelijk gerustgesteld had Cornélie opgeademd. 0! maar zooiets was bij hèn niet het geval. Gelooft u wel, Moeder? Gelooft u niet, dat wij wel bij elkaar passen, Moeder?

Vriendelijk had zij ja geknikt. En Cornélie was voort-gegaan met vertellen, hoe tante Aagje haar lot van ongetrouwde had geprezen, en haar had gevraagd, of zij niet altijd opgeruimd en tevreden was, en of Cornélie haar ooit anders had gezien? Nu, dat was waar, maar Cornélie had niet kunnen nalaten, tante Aagje er aan te herinneren, hoe vaak deze had gezegd, dat met de zorg voor haar, Cornélie, het geluk in haar leven gekomen was... en hoe was u dan daarvóór? had zij gevraagd. Maar tante Aagje had stug geantwoord:

— Die tijd ben ik vergeten.

Peter vond er een intiem en heimelijk genoegen in, dat hun familie zoo vreeselijk gedupeerd werd door Cornélie's keuze. Een niet-Rotterdammer, en... een officier nog wel! Hij was er altijd

Sluiten