Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet waarom, maar zij vroeg natuurlijk niets, uit vrees, dat de families dan weer uit elkander zouden gaan.

Tante Keetje was ervoor geweest, om Cornélie het huis te laten verlaten, „zooals zij er in gekomen was". Maar tante Aagje had er op aangedrongen, dat Cornélie tenminste een uitzet meekrijgen zou, en „in de puntjes*. Welk een pijniging het was voor Cornélie, die al deze deliberaties mee aanhooren moest, voelden zij niet, en evenmin welk een kwellend gezicht het voor Cornélie was, tante Aagje minutieus met haar uitzet bezig te zien, in een zelfmarteling, die voor Cornélie bijna niet was om te verdragen. Elk steekje, dat tante Aagje deed, was een verwijt, elk lint, dat zij vast-strikte om een stapel afgewerkt goed, was een beslissend einde aan een voor tante Aagje dierbaar stukje leven, dat met zuchten en tranen werd nagestaard. Cornélie begreep dat, en het schrijnde haar tot in de ziel. Want ondanks alles hield zij nog zooveel van de tantes, vooral van die in-goede tante Aagje, maar zij durfde bet niet eens te toonen, omdat tante Aagje elke gelegenheid, dat zij wat zachter met elkaar werden, aangreep om te gaan klagen, en om te betoogen, dat Cornélie toch bij hen 't altijd zoo goed had gehad, en zoo tevreden was geweest... en te vragen, waarom zij dan veranderen wou?

Goddank, Goddank, was het nu haar trouwdag. Zij had de zenuwspanning niet veel langer meer kunnen uithouden...

Sluiten