Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van donkerblauw brocaat, met groote bloemen, en zilveren haken; en het gaf haar een schok van vreugde te zien, hoe haar moeder de beleefdheden der familie in ontvangst nam; de meesten schenen verbaasd, een beetje overrompeld te zijn door deze beschaafde, statige matrone; maar het meeste verwonderde zij zich over Peter, die zelf naar zijn bloedverwanten toeging en zich aan hen voorstelde; geen die aarzelde om hem de hand te drukken, ofschoon de gezichten stug en onwillig bleven; en nu zag zij ook, hoe waar het was, wat Otto eens in verbazing had opgemerkt, namelijk dat bij deze patricische geslachten de vrouwen meestal zoo mooi waren, zoo bloeiend en ontwikkeld, en de mannen zoo leelijk, zoo onbeduidend, zoo chétif, zij leken wel „fantómes" uit een kleermakerswinkel, had hij gezegd. En Peter, zoo gunstig kwam hij uit tusschen de anderen, en het gaf haar een heimelijke tevredenheid, dat hij er zoo uitzag, en zich zóo wist te gedragen ...

Maar toen dacht zij niet meer. De emotie overstelpte haar; zij voelde, hoe Otto haar hand legde op zijn arm, om haar naar het rijtuig te leiden; twee bruidsmeisjes plooiden den sleep over haar voeten; en zij ging het grootste oogenblik van haar leven tegemoet...

Het bruidspaar was vertrokken, om als huwelijksreis een tocht langs den Rijn te maken. Tot het laatste moment hadden de tantes, zoowel als Cornélie zich goed gehouden. Maar toen zij

Sluiten