Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

platanen-kruinen aaneen, maar als even de wind er doorheen voer, dan stortte een wemelend gouden gloed zich neer op het zwart van het beschaduwde pad.

In de zonnige, levend-warme atmosfeer gingen zij beiden, dicht naast elkaar. Ér was in den huize Allert Ruys een muziek-matinée georganiseerd, maar terwijl allen toehoorden naar het technisch correct uitgevoerde, maar weinig ontroerende air uit Karl GöbeFs opera Chrysalide, waren zij tweeën met een schertsenden blik van verstandhouding op elkaar, stil weg-geslipt uit een der open tuin-deuren, waarbij zij even quasiluisterend hadden gestaan. En nu lachten zij als ondeugende kinderen, aan wie een stoute streek goed is gelukt. Hun omgang was in den loop der weken al losser en natuurlijker geworden, en Peter gaf in haar nabijheid toe aan een jonge uitgelatenheid, waarover hij zich, als hij weer alleen was, dikwijls verbaasde. Het was, of nü eerst zijn jeugd zich gelden liet, of er allerlei hoedanigheden zich in hem openbaarden, die hij in zichzelf nooit had vermoed. Hij kon lachen en gekheid maken, even goed als alle andere menschen! hij kon aardigheid vinden in oppervlakkig gebabbel, en er aan meedoen zelfs. En hij genoot, als hij, uit het vervelend gezelschap was ontsnapt, en Jenny alleen voor zichzelf had ... zooals nu.

En in zijn jongen overmoed greep hij haar hand, en hield die vast, en hand-in-hand liepen zij verder, want zij had haar vingers niet weg-

Sluiten