Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Ja, zei ze eenvoudig, ja... want ik houd van je, Peter.

Hij bukte zijn hoofd, om naar dien klank van haar lippen te luisteren: Ik houd van je, Peter ... ik houd van je ... houd van je... Wat was er in die woorden, dat hem zoozeer ontroerde ? Hij had het geweten, en toch, en toch... een warme, welige, nooit-gekende vreugde doorvoer hem, hij klemde haar in zijn armen, en hief haar van den grond, en drukte haar krachtig, krachtiger tegen zich aan... En in de weelde het willige meisjeslijf zoo innig in zijn omhelzing te hebben, brak er iets open in zijn ziel, bloeide er iets open ... een plotseling hem geopenbaard besef, dat hem overweldigde... En hij jubelde het bijna uit:

— Maar ik houd ook van jou... ik houd ook van jou ... m'n liefste, m'n liefste...

Hij zag haar stralend-schuchter naar hem opgeheven gezichtje, en hjj boog zich, en kuste haar, overal, overal, op haar voorhoofd, haar wangen, haar mond, en nog eens, en nog eens haar mond... Nooit had hjj zich zóó onuitsprekelijk gelukkig gevoeld, en hijgend, sidderend, zich bedwelmend aan het geluid zijner eigen woorden, herhaalde hjj, en herhaalde hij:

— Ik heb je hef, ik houd van je, m'n liefste, m'n liefste, ik heb je hef... En nu ben je van mij, voor altijd van mij, — mijn eigendom!...

EINDE.

Sluiten