Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gegaan zijn". En hooger: „Jezus zou bij de andere gevangenen in gemeenschap gegaan zijn".

Dan schaam ik mij over mijn cel-rust.

Maar ik geloof toch niet, dat het hoogmoed is, die me in de eenzaamheid bracht. Veeleer het gevoel van mijn zwakheid. Mijn kracht is niet sterk, en niet rein genoeg, dat ze zou kunnen doordringen in de outcasts van een kapitalistische groote stad.

Uit Leeuwarden schreven ze gisteren: „Wat is het gelukkig, dat we een Hemelschen Vader hebben, die ook de gevangenpoort met ons binnengaat. Toen we je wegbrachten, hebben we ook nog, haast schreiende,gezongen: ,,0p bergen en in dalen, en overal is God". En we zeiden: ja, overal. Misschien in de gevangenis nog mèer dan in ons druk en woelig leven".

Ik geloof, dat het zoo is.

Nu ik door de eerste verbijstering en weerzin heen b^n, voel ik hier een diepen vrede.

Terwijl ik van middag zit te naaien, de blikken kroes naast me, waaruit ik af en toe een teug water neem, vóór me de kinderportretten, de stapel brieven, de Bijbel, Bijlenga's berichten over de groeiende opstandigheid in de oorlogvoerende landen — nu is er een sfeer van rust en blijde overgegevenheid om mij, die me de tranen in de oogen brengt.

Als ik aan de hel van den oorlog denk, mag dit haast een hemel heeten.

Waar staat die tekst ook: „Gij hebt mij vreugde in het hart gegeven, meer dan toen koren en most mij vermenigvuldigd werden?" —

Had ik het L. bij zijn bezoek van gisteren maar gevraagd! Zijn plicht als godsdienstonderwijzer is het, zulke dingen te weten!

Toen we, maar enkele jaren geleden, collega's waren in de Eendrachtsstraat, waar mijn laatste school met haar vele aangename en haar droeve ontslag-

Sluiten