Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

loopen de persoonlijkheid te verwaarloozen. Hoe ik dat in den afgeloopen hurry-winter heb gedaan: de ' eeuwigheid verwaarloosd ter wille van den tijd.

Het is ook merkwaardig, hoe dingen, waarmee je daar buiten niet klaar hebt kunnen komen, je nu in hun probleemstelling en -oplossing ineens helderder voor oogen staan.

Zoo wou mij daareven, op de wandeling tusschen muren en draad, de actie voor consciëntie-vrijheid maar niet loslaten, die we ook Dinsdag, op weg hierheen, in de tram nog bespraken. En nu zag ik, duidelijker dan tevoren, dat de zaak zóo ligt:

De kansen van het petitionnement voor consciëntievrijheid staan niet gunstig. Kunnen niet gunstig staan. Omdat het lijnrecht ingaat tegen den tijd-geest van imperialisme en militarisme.

Daarom hadden we er geen petitionnement van moeten maken. Want de kracht van een petitionnement zit in een indrukwekkend stemmen-tal. Niet de kracht van een beweging, maar wel die van een beweging in dezen vorm. En dat indrukwekkend stemmen-aantal komt niet.

Men wijst op Engeland, maar wat in Engeland de gewetensvrijheid toestaat, is het Verleden. Wat aan die consciëntie-vrijheid rukt en plukt, tot ze haar ten slotte onder den voet geloopen hebben, is ons Heden, en de naaste toekomst.

Het militarisme zondigt tegen zijn eigen wezen door consciëntievrijheid toe te staan.

Een handhaver van den kapitalistischen Staat, als dr. Kuyper, raakt in de klem, als hij ervoor ijvert. Dr. Kuyper, in 1917 minister geworden, zal de consciëntievrijheid öf vergeten öf tot een wassen neus maken. Hij zou niet anders kunnen. Tenzij hij het gansche stelsel van privaat bezit prijs gaf.

Maar dat doet hij niet. En het is de vloek van hen, die het privaat bezit heden wenschen te handhaven,

Sluiten