Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar deze dingen moeten alzoo geschieden. De ontwikkelingsgang gaat langs weinige vaste wetten, en deze willen bij een bepaalde ontwikkelingshoogte scheuring. De innerlijke tegenstrijdigheden gedoogen dan geen eenheid meer. Deze eenheid zou zelfmoord * zijn, noodlottiger in zijn werking dan de scheidingsscheur.

Noodlottiger, maar niet zoo pijnlijk. Het is zachter, aan eenheidsverdooving te sterven, dan de scheuringsoperatie te doorstaan.

Want of je deze dingen nu theoretisch weet, of je filosofisch en psychologisch de wet van aantrekking en afstooting erkent, die haar spel speelt met de organisaties als met de individuen — zoodra je zelf op de operatietafel gaat, voel je de smart.

Maandagavond.

Ik hoor telkens een kindje schreien, een klein kindje van een paar maanden. Zeker pas met de moeder op een der gemeenschapszalen gekomen.

Waarschijnlijk is de moeder een arme vrouw, die de boete niet kan betalen. Als ze dan het kind zelf voedt, of geen vrienden heeft, die 't zoo lang verzorgen willen, moet het mee.

Hoe zwaar en donker zoo'n gevangenis is van al de ellende, die ze draagt!

Van 30 April op 1 Mei zijn de klokken verzet. Als straks om halfnegen de rust-bei luidt, is het nog licht. Van morgen hoorde ik de vrouwen van de „gemeenschap" allerlei vragen aan de juffrouw doen. De' oneenigheid tusschen zon en klok verbijsterde haar klaarblijkelijk. Kant of Bolland moesten haar noodig eens over tijd en tijdloosheid ,,belezen".

De kranten zullen wel allerlei over de tijdverzetting melden.

Komisch, dat je nu in dit verband aan kranten denkt l

Sluiten