Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De rooje Jan is een soldaat

Die 't met iedereen kan vinden,

Hij is de trots van de kompie,

De jongens zijn z'n beste vrinden.

Hij is 'n lobbes van een knul,

Hij zou geen kwaad doen aan 'n muchie,

Maar nijdig wordt ie als 'n stier

Wanneer je peutert an z'n kuchie.

Laatst zat ie zuchtend in 'n hoek, Hij las 'n briefje van z'n ouwe;

Zijn kuchie dat lag op 'n krib Om er 'n oogje op te houel „Wat kijk ie raar," zei de sergeant, „Wat is er rooie, waarom zuchie?" „Sergeant, as nou m'n moeder kwam, Dan gaf ik haar m'n versche kuchie."

Eens werd er midden in den nacht, Terwijl hij sliep, alarm geblazen;

Zijn kuchie lag niet op z'n plek, Hij stond te schelden en te razen. Op eens liep ie er tusschen uit, De korporaal riep: „Waarom vluch ie?" „Ik ga den vijand achterna,

Die kerels pruimen op m'n kuchie."

Wanneer er boter wordt verdeeld, Dan wacht hij rustig op z'n portie; De adjudant geeft 'm 'n lik Voorzichtig op z'n harde korsie. Dan komt ie stiekum weer terug En toont 't onbesmeerde ruchie, Zoo krijgt hij tweemaal uit de pot Op zijne geliefde, fijne kuchie.

Eens op 'n keer was ie beroerd, De kolonel die hiel inspectie,

De rooje Jan was niet model,

Hij was de slechtste van de sectie. „Wat donder," riep de kolonel, „Sergeant wat is dat voor 'n luchie?" „Krnel dat doet de rooje Jan,

't Zit 'm zeker in zijn kuchie 1"

Wanneer de oorlog is gedaan En we gaan demobiliseeren,

Trekt rooje Jan z'n pakkie uit En schiet weer in z'n boerenkleeren. Dan zegt ie de kompie vaarwel, Dan stapt ie op naar z'n gehuchie, Dan smult ie treurig in 't spoor Zijn allerlaatst soldatenkuchie.

Sluiten