Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nieuwe geloof te doen aannemen, doch het duurde tot het jaar 1000, eer het Christendom in Noorwegen, Denemarken, en IJsland voorgoed gevestigd was. In Zweden geschiedde dit zelfs nog later.

Enkele der Noorsche koningen, die Haraldr Harfagri opvolgden, waren wel reeds Christenen en deden zwakke pogingen, om hun geloof in te voeren, doch met weinig of geen succes. Vooral in Noorwegen was het dan ook niet alleen een godsdienstige, maar tevens een politieke kwestie: de oude aristokratische geslachten bleven den voorvaderlijken godsdienst trouw, terwijl de koning, wiens gezag jong was, het Christendom trachtte in te voeren. Succes met zijn pogingen had eerst Olafr, de zoon van Tryggvi, die van 995 tot 1000 over Noorwegen regeerde en onder wiens bewind het geheele rijk en tevens de omliggende eilanden en IJsland gekerstend werden. Omstreeks 999 of 1000 werd hij in een oorlog gewikkeld, waarin hij in den grooten zeeslag bij Svoldr sneuvelde. Noorwegen werd nu onder zijn vijanden verdeeld, doch al spoedig, in 1015, wist Olafr de Heilige het te bevrijden en toen werden Christendom en Noorsch Koningschap voor goed gevestigd. Op IJsland wilde men zich eerst met kracht verzetten, doch uit de wijze, waarop men er ten slotte tot het Christendom overging, blijkt wel, hoe weinig sterk men aan den ouden godsdienst gehecht was. Een oogenblik scheen het, of het nieuwe geloof niet zou

Sluiten