Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

worden ingevoerd zonder hevigen strijd en blijvende scheuring teweeg te brengen. „Er waren aan beide zijden heftige voorstanders van 't oude en van 't nieuwe, die tot de wapenen wilden grijpen. Een vulkanische uitbarsting werd als teeken van het misnoegen der oude goden opgevat. De beslissing brachten de verstandige lieden, tot wie de heidensche wetspreker Thorgeir en de godi (districtshoofdeling) Snorri, de wijste IJslander zijner dagen, behoorden. Zij zagen het gevaar van de oplossing aller familiebanden en rechtstoestanden door binnenlandsche verdeeldheid. Zij erkenden dat het Christendom in de wereld, ook in Noorwegen onder Olaf, de opkomende macht was, waaraan men op den duur geen weerstand kon bieden. Zoo werd van het lögberg (de berg der wet, waar de wetten werden bekend gemaakt) op die vergadering afgekondigd, dat allen zich zouden laten doopen en het Christendom op het eiland zou heerschen. Aan de heidenen die niet aanstonds met al hun gewoonten wilden breken, werden enkele concessies gedaan; zij mochten in 't geheim offeren, mits geen getuigen de strafbare daad konden aanbrengen, zij mochten hun kinderen te vondeling leggen en paardevleesch eten. Deze overblijfsels van 't heidendom zijn eerst gaandeweg voor de christelijke tucht geweken."1) Of die uiterlijkheden van het heidendom nu echter weken of niet, de opvattingen der oude Noren werden er weinig

1) Chantepie de la Saussaye, t. a. p. blz. 244.

Sluiten