Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Onder één voorwaarde was het ook schande, zich op een vijand te wreken, n.1. wanneer men eerst de een of andere weldaad van hem had genoten. Zoo lezen we in een der saga's, dat een paar helden naar hun vijand Thorgrimr op IJsland gaan, om zich op hem te wreken. Ze lijden echter onderweg schipbreuk en worden daarna juist door hem vriendelijk opgenomen. Als ze er dan over beraadslagen, wat hun te doen staat zegt de een: „ik zou vinden, dat ik goed met kwaad vergold, indien ik den man doodde, die mij van een schipbreuk heeft opgenomen en onzen toestand verbeterd heeft; ik zou hem eerder verdedigen, dan hem kwaad doen, indien ik tusschen beide te kiezen had." Dan laten ze hun wraak rusten.

Nu stond men nog in een zeer bijzondere verhouding tegenover zijn verwanten. De band der bloedverwantschap was bij de oude Germanen een zeer hechte en een gevolg daarvan was de bloedwraak; was iemand gedood, dan waren zijn familieleden verplicht niet te rusten, voordat zijn dood gewroken was. Zoo mogen de zoons zich b.v. niet op de plaats van hun gedooden vader zetten, voordat ze diens dood hebben gewroken. Een der saga's vertelt van een zekere Thuridr, de moeder van een aantal zonen, van wie er een, Hallr, gedood is. Als een van zijn broers zijn plaats wil innemen, geeft ze hem een draai om zijn ooren en zegt, dat hij daartoe niet eerder gerechtigd is, dan

Sluiten