Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Piet beet zich op de lippen, maar hield zich goed. Daar hij in de voorste bank zat, konden de andere jongens zijn gezicht niet zien. Maar het stond er op 't oogenblik niet vroolijk bij. De schriften waren opgehaald en de jongens zouden schriftelijk rekenen. Dat gebeurde in school op de lei, thuis in het cahier. De sommen werden op 't bord geschreven en een oogenblik later hoorde men niets dan 't geluid der griffels op de leien.

Meester Bellerman zette een stoel nabij de voorste bank en begon de taalschriften te corrigeeren.

Piet had met een zucht de eerste breuken op z'n lei geschreven, zonder echter hun gezamenlijke waarde te berekenen, want al heel gauw dansten de cijfers hem voor de oogen en verviel hij in een treurig gepeins.

Straf, altijd maar straf. En waarvoor eigenlijk ? Omdat zijn schrift op den grond lag. Een ander zou t natuurlijk van te voren hebben gezien en opgeraapt, maar hem trof altijd de zweep ! Hij zat in het hoekje waar de meeste slagen vielen. Piet beklaagde zichzelven. 't Was altijd zoo geweest: Piet was de zondebok, altijd had hij 't gedaan! En juist vandaag, nu Moe jarig was en thuis feest zou

Sluiten