Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„ln orde," zei hij. „Ik heb 't nog wel nooit gedaan, maar dat zal wel losloopen. Noem me voortaan maar Tjerkstra, hoor, en de kinderen mogen me mijnentwege „Oom Huib noemen.

„Bravo! Oom Huib!" lachte Drasman, en klopte Tjerkstra vriendelijk op den schouder. „Kom nu eens mee, dan zal ik je mijn kunststuk laten zien.

Huibert volgde hem naar de voorkamer. Deze was nog wel iets grooter dan de huiskamer, maar geheel tot werkplaats ingericht. Alles was nu echter netjes opgeruimd. Langs den linkerwand was een werkbank op schragen getimmerd. Daar lagen Drasmans gereedschappen en daarnaast stukken van half-afgewerkt speelgoed: kruiwagentjes, pakhuisjes, karretjes, windmolens, enz. Aan den anderen muur was een tweede werkbank waar het speelgoed netjes beschilderd werd met roode, gele, blauwe en groene verf. Maar midden in het vertrek stond een groote poppenkast, met kleurige doeken behangen. Het was een alleraardigst stuk, er was een rood gordijn in, dat écht op-en-neer kon, en van binnen hingen de poppen, die Drasman zeli uit hout gesneden had en die door zijn vrouw aangekleed

Sluiten