Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

inmiddels weer begonnen was, tamelijk geregeld. Meester Schuur was al blij, meende zelfs, dat hij den jongen voor goed in zijn macht had en liet ook niet na, dat af en toe eens te laten merken.

Maar daarvan bleek de rakker in 't geheel niet gediend. Misschien ook, dat meester Schuur den jongen op een heel verkeerde manier aanpakte, maar hoe het zij, de plotselinge braafheid van Loe bleek slechts van tijdelijken aard te zijn. Op zekeren morgen hadden de twee vrienden afgesproken nooit meer naar school te gaan en kwamen bij de eerste uitvoering van dat voornemen juist Daatje tegen, die een boodschap deed.

„Wat is dat rakker, loop je alweer op straat?" riep ze vol verontwaardiging uit.

,,'t Kan me niets schelen," zei Loe. „De meester heeft ons geslagen en we hebben écht niks gedaan."

„Nee, dat geloof ik," spotte Daatje. „Lekkere dieren zijn jullie, 'k Zal het aan je moe zeggen, hoor."

Loe trok een gezicht en floot.

„Fütfüt! Zeg wat je wil."

„Jij bent net zoo'n smeerpoets als die hond. Hij heeft een stuk vleesch uit de keuken gestolen

Sluiten