Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Jo legde haar zusters hand in de hare; beiden zwegen en lieten, vervuld van half aangename, half ernstige gedachten, hun blikken over de prettige omgeving dwalen.

Het scheen werkelijk wel alsof er tooverij bij in 't spel was geweest, want het stille Plumfield was in een kleine wereld op zich zelf herschapen. Het huis zag er gezelliger uit dan ooit, met zijn helder geschilderde muren, nieuw aangebouwde zijvleugels, goed onderhouden tuin en oprijlaan en een welgedaan voorkomen, dat het niet had bezeten, toen er nog overal luidruchtige jongens in- en uitliepen en de Bhaer's moeite hadden om rond te komen. Op den heuvel, waar vroeger altijd vliegers werden opgelaten, verrees nu het prachtige Collegegebouw, door mijnheer Laurence's milde hand tot stand gekomen, en vlijtige studenten liepen af en aan op de paden, die vroeger door kindervoetjes waren platgetreden.

Even binnen het hek van Plumfield stond een aardig bruin geschilderd huisje, verscholen tusschen de boomen, als de vroegere duiventil, en op de groene helling westwaarts glinsterde de witmarmeren kolomgevel van Laurie's huis in den zonneschijn; want toen door de snelle uitbreiding der stad, het oude huis werd ingesloten, Meta's nestje werd verstoord en men onder den verontwaardigden neus van mijnheer Laurence een zeepfabriek durfde oprichten, trokken onze vrienden naar Plumfield en begonnen de groote veranderingen.

Het waren prettige veranderingen geweest, en de bitterheid over het verlies der lieve dooden werd verzacht door den zegen dien zij achterlieten, zoodat nu in deze kleine gemeente alles naar wensch ging en mijnheer Bhaer als directeur van het College en mijnheer March als zijn helper, hun lang gekoesterd droombeeld volkomen verwezenlijkt zagen. De zusters verdeelden de zorg voor het jonge volkje onder elkander, en elk nam voor haar taak dat gedeelte, waarvoor zij zich het best berekend voelde. Meta was de moederlijke vriendin der meisjes en tante Jo de vertrouwde en voorspraak van al de jongens, terwijl Amy, als de goede fee, op kiesche wijze het pad voor de

Sluiten