Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Je begrijpt natuurlijk wel wat dit zeggen wil. Behalve zijn muziekdirecteur ben ik ook zijn vertrouwde, en zou graag weten wat ik hem raden moet," zei Laurie ernstig.

„Stil! je vergeet dat kind," begon Jo, op Betsy wijzende, die weer aan haar werk was gegaan.

„Och kom ! zij is met haar gedachten in Athene, en hoort niets. Maar zij moest toch eigenlijk liever uitscheiden en wat gaan wandelen. Lieveling, breng de kleine even naar bed en ga dan een loopje maken." „Tante Meta is in de voorkamer 1 laat haar de nieuwe schilderijen eens zien, tot wij bij haar komen," voegde Laurie er bij, zijn flink opgewassen dochtertje aanziende, ongeveer op dezelfde wijze als Pygmalion zijn Galatea moet hebben aangezien; want hij beschouwde haar als het mooiste beeld in zijn heele huis.

„Ja, Vader; maar zeg mij dan alstublieft eerst of dit goed is," en Betsy legde gehoorzaam haar gereedschappen neer, met een aarzelenden blik op de buste.

„Mijne geliefde dochter, de waarheid gebiedt mij te bekennen, dat de eene wang dikker is dan de andere; ook gelijken de krullen boven het kinderlijk voorhoofd te veel op horens, om bepaald bevallig te zijn; dat daargelaten, evenaart het Baphaël's zingende Cherubijnen, en ik ben er trotsch op." Laurie glimlachte toen hij dit zei; want deze eerste proeven leken zoo sprekend op die uit Amy's jeugd, dat het onmogelijk was ze zoo volmaakt te vinden als de opgetogen moeder deed.

„U vindt ook alleen maar muziek mooi," antwoordde Betsy, het goudgelokte hoofd schuddend — het eenige zonnige in het koude noorderlicht van het ruime atelier.

„Nu, ik vind jou ook mooi, lieveling. En als jij geen kunststukje bent, wat is hel dan ? Maar ik wou wel wat meer natuur in je brengen, en je van dit koude leem en marmer wegvoeren in den zonneschijn, om te dansen en te lachen als de anderen. Ik heb een meisje van vleesch en bloed noodig, niet een mooi standbeeldje met een witte boezelaar, dat alles om zich heen vergeet, behalve haar werk."

Sluiten