Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

glimlach had geplooid om de lippen, die sedert jaren geen enkel scherp of haastig woord hadden doorgelaten.

Op de eereplaats, waar het altijd door het warme zonlicht werd beschenen, en altijd met een frisschen groenen krans versierd, hing Moeders geliefd gelaat, afgebeeld door een schilder van naam, dien zij had voortgeholpen, toen hij nog arm en onbekend was. Er sprak zooveel leven uit de trekken der goede vrouw, dat het scheen alsof zij haar dochters tegenlachte en vriendelijk zei: „Weest gelukkig kinderen: Ik ben nog in uw midden."

Vol teederen eerbied en met een nameloos verlangen dat hen nooit verliet, stonden de zusters het geliefde portret een oogenblik aan te staren ; want deze edele moeder was zooveel voor hen geweest, dat niemand ooit haar plaats zou hebben kunnen vervullen. Slechts twee jaren geleden was zij tot een nieuw leven opgeroepen, doch ze liet zulke mooie herinneringen achter, dat het heele huisgezin er door werd bezield en getroost. Dit gevoelden zij duidelijk, terwijl zij onwillekeurig dichter tegen elkander aandrongen, en Laurie bracht dat gevoel onder woorden, toen hij ernstig zeide:

„Ik kan niets beters voor mijn kind wenschen, dan dat zij een vrouw moge worden, als onze moeder is geweest. Wanneer God het wil, zal het gebeuren, als ik er iets aan doen kan; want het beste wat in mij is, heb ik aan deze lieve afgestorvene te danken."

Juist op dat oogenblik begon een heldere stem in de muziekzaal het „Ave Maria" te zingen, en zonder het te weten stemde Betsy met haar vaders gebed in. De zachte klank van het lied, dal moeder placht te zingen, voerde de luisterenden, wier geest voor een oogenblik bij de lieve afgestorvene verwijlde, weer in de werkelijkheid terug, en zij gingen bij elkander voor de open ramen zitten, waar Laurie hun een kopje thee bracht.

Even later kwam Nan binnen met Demi, op den voet gevolgd door Ted en Josie, benevens den Professor en zijn getrouwe schaduw Robert, allen even verlangend iets meer van de jongens te hooren. Het gerinkel der kopjes werd luider, de tongen kwamen in beweging, en toen de

Sluiten