Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet naar Amerika was getrokken, zou ik nooit mijn Jo hebben gevonden. De kommervolle tijden zijn voorbij, en ik dank God nu voor mijn schijnbaar verlies, wantik heb er mijn kostbaarsten schat door verworven."

»Een vrijend paar! een vrijend paar! Hier is een echte vrijerij in het geniep!" riep plotseling Ted, die juist op dit merkwaardig oogenblik over den rand van den waaier gluurde, zeer tol zijn moeders verlegenheid en tot groot vermaak van zijn vader; want de professor schaamde zich nooit te bekennen, dat hij zijn vrouw nog altijd de liefste vrouw op de wereld vond.

Robert duwde oogenblikkelijk zijn broer het eene raam uit, om hem door het andere weer te zien binnenspringen, terwijl tante Jo haar waaier dichtvouwde, en dien gereed hield om er haar ondeugenden telg een tikje mee op de knokkels te geven, ingeval hij haar weer te na mocht komen.

Mijnheer Bhaer wenkte nu met zijn theelepeltje Nat die nadertrad, met een gezicht vol eerbiedige genegenheid voor den man, die zooveel voor hem gedaan had.

„Ik heb de brieven voor je gereed, mijn zoon. Ze zyn gericht aan oude vrienden van mij in Leipzig die je in dit nieuwe leven ter zijde zullen staan ! Het is goed als men ze heeft, want je zult in het eerst wel last van heimwee hebben en naar troost verlangen," zei de professor, terwijl hij hem verscheiden brieven overhandigde.

„Dank u, mijnheer! Ja, ik denk wel dat ik mij in het eerst erg eenzaam zal voelen, totdat ik aan het werk kan gaan; dan zullen de muziek en de hoop om vooruit te komen mij wel weer opvroolijken," antwoordde Nat, die er tegen opzag al deze vrienden achter te laten, doch er tevens naar verlangde, nieuwe te kunnen maken.

llij was nu een man geworden; maar de blauwe oogen stonden nog even openhartig als ooit; de mond was nog wat week, ondanks het zorgvuldig gekweekte snorretje op de bovenlip, terwijl hel breede voorhoofd sterker dan ooit den muziekliefhebber verried. Gehoorzaam, hartelijk en bescheiden als hij was, vond tante Jo

Sluiten