Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

diepte van dien inktkoker zouden opwellen, zoo groot zou de bezieling zijn, die de geliefde „bruin" tante Jo zou geven.

„Aangezien tante Meta in weerwil van haar jeugd, toch muljes wil dragen, heb ik Ludmilla wat kant laten koopen; ik hoop dat ze u zullen bevallen!" en uit een stuk vloeipapier kwamen een paar wolkachtige witte dingen te voorschijn, waarvan er een al gauw als een weefsel van sneeuwvlokken tante Meta's mooien haardos bedekte.

„Ik kon niets vinden, dat mij mooi genoeg scheen voor tante Amy. omdat ze al zooveel moois heeft; daarom kocht ik dit schilderijtje, dal mij aan haar deed denken zooals zij er uitzag toen Betsy pas was geboren;" en hij overhandigde haar een ovaal ivoren medaillon, waarop een blondgelokte Madonna was geschilderd, die een blozend kind in de plooien van haar blauwen mantel droeg.

„Hoe mooi!" riep iedereen; en tante Amy hing het zich dadelijk aan Betsy's blauwe haarlint om den hals; — zij was er bizonder mee ingenomen, want het herinnerde haar aan den gelukkigsten tijd van haar leven.

„En nu durf ik beweren dat ik voor Nan juist heb uitgekozen wat het beste bij haar past; netjes, maar eenvoudig en zeer toepasselijk voor een dokter," zeide Emil, terwijl hij met trotsch een paar oorbellen van lava, in den vorm van doodshoofden, liet zien.

„Bah! wat leelijk!" en Betsy die een afkeer had van alles wat niet aesthelisch was, wendde het hoofd af en bekeek haar eigen mooie pareltjes.

„Zij wil toch nooit belletjes in haar ooren dragen," zei Josie.

„Nou, dan kan zij zich amuseeren met de jouwe te doorboren. Zij is immers nooit gelukkiger, dan wanneer zij haar medemenschen onder het mes heeft," antwoordde Emil kalm. „Jongens, ik heb een heelen rommel voor jelui in mijn kist, maar ik begreep dat ik geen rust zou hebben, eer ik mijn lading voor de meisjes had ontscheept. Vertel mij nu maar gauw wat er voor nieuws is." En boven op Amy's marmeren salontafeltje gezeten, liet de zeeman zijn beenen heen en weer schommelen en

Sluiten