Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik hoop dat het je vandaag goed moge gelukken, liefste," antwoordde de professor, die zich met zijn eigen uitgebreide briefwisseling onledig had gehouden. „Ik blijf van middag op het College eten, met professor Plock, die ons komt bezoeken. De jongens kunnen op Parnassus gaan koffiedrinken, zoodat je een rustig dagje zult hebben." En na met zijn morgenkus de verdrietige rimpels in haar voorhoofd geëffend te hebben, ging de goede man heen, met zijn beide zakken vol boeken, in de eene hand een oude parapluie, en in de andere een zak steenen voor de geologische les.

„Als alle schrijfsters zulke inschikkelijke mannen hadden, zouden zij langer blijven leven en meer schrijven. Maar misschien zou het toch niet zoo'n groote zegen voor de wereld zijn, want de meesten schrijven nu toch al te veel," zei tante Jo, met de plumeau haar echtgenoot een vaarwel toewuivend, dat hij met een zwaaien van zijn parapluie beantwoordde.

Intusschen maakte Rob zich gereed om naar school te gaan, en hij leek met zijn boeken, tasch, breede schouders en rustige houding, zoo precies op zijn vader, dat zijn moeder zich lachend van het raam afwendde met den afroep: „God zegene mijn twee lieve professoren, want edeler menschen hebben er nooit bestaan!"

Ëmil was al naar zijn schip in de stad ; maar Ted treuzelde nog, om het adres machtig te worden, dat hij noodig had, en om een beetje met zijn moeder te blijven praten, want die twee maakten dikwijls gekheid samen.

Tante Jo bracht altijd zelf haar eigen kamer op orde vulde geregeld haar vazen met frissche bloemen, en schikte hier en daar iets terecht, waardoor het vertrek er het verdere van den dag altijd netjes en gezellig uitzag. Terwijl zij naar het venster ging, om het gordijn te laten zakken, zag zij in de laan een schilder aan het werk en met een zucht, trok zij zich haastig naar het achterraam terug, om haar plumeau uit te schudden.

Op dat oogenblik klonk de huisschel en hoorde ze het geratel van wielen.

„Ik zal wel eens kijken, Mary doet open," zei Ted

Sluiten