Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en voegde er bij, na een blik naar buiten te hebben geslagen, waar een man en een paard op het huis aankwamen :

„Ik heb mijn bagage van nacht in het hotel gelaten, niet wetende hoe het hier gesteld zou zijn. Komt u eens mee in den tuin om Octoo, mijn mustang, te zien; een pracht van een merrie." En met de heele familie achter zich aan, liep Dan het huis uit, om de nieuwe gast te verwelkomen.

In haar haastig verlangen om bij haar meester te komen, maakte deze zich al gereed om de stoep op te loopen, tot groote ontsteltenis van den man die haar terughield.

„Laat haar maar begaan," riep Dan; „zij klimt als een kat en springt als een ree. Wel oudje, wou je eens galoppeeren?" vroeg hij, toen het mooie dier naar hem toe klauterde en vroolijk begon te hinniken, terwijl hij het over den neus streek, en op de glanzige flanken klopte. ^ „Dat noem ik een paard om trotsch op te wezen," zei Ted, vol bewondering en blijdschap, want hij mocht het gedurende Dan's afwezigheid verzorgen.

„Wat verstandige oogen! Het ziet er uit of het zou willen spreken," vond mevrouw Bhaer.

„Zij kan op haar manier evengoed spreken als een mensch. Er is maar weinig dat zij niet weet. Is 't niet, kleintje?" En Dan legde zijn wang tegen haar kop aan, alsof de kleine zwarte merrie hem dierbaar was.

„Wat beleekent Octoo?" vroeg Rob.

„Bliksemstraal; en zij verdient dien naam wel, zooals je zien zult. De Zwarte Havik heeft mij haar in ruil gegeven voor mijn buks, en we hebben daar ginds samen kostelijke dagen doorleefd. Zij heeft mij meer dan eens het leven gered. Zie je dit litteeken ?"

Dan wees op een klein litteeken, half verborgen achter de lange manen; en met zijn arm om Octoo's nek geslagen, vertelde hij, hoe ze er aan gekomen was.

„De Zwarte Havik en ik waren eens op de bufïeljacht, maar vonden er niet zoo spoedig een als wij verwachtten. Dit had ten gevolge dat onze leeftocht opraakte, en daar zaten wij, een honderd mijlen van ons kamp aan de Roode nvier verwijderd! Ik beschouwde ons als verloren, maar

Sluiten