Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De ruime muziekzaal, voorkamer, gang en verand» wemelden van witte meisjesgestalten en vergezellende schaduwen; de lucht weerklonk van vroolijke stemmen,, en harten en voeten bewogen zich lustig op de maat van het orkest, dat er dapper op los speelde, terwijl de maan haar best deed aan dit tooneel nog meer betoovering bij te zetten.

„Speld mij even vast, Meta; die beste jongen uit Dunbar heelt mij bijna heelemaal aan flarden gescheurd. Maar heb je wel gezien hoe 'n pret hij had, toen hij elk oogenblik tegen andere paren aanbonsde en mij als een tol in de rondte daaide ? Bij zulke gelegenheden kan ik wel merken, dat ik niet meer zoo jong en zoo vlug ben als vroeger. Over tien jaar zijn wij zoutzakken, zuster; bereid je er vast op voor." Met deze woorden liet tante Jo, die er tengevolge van haar menschlievende inspanning tamelijk verwilderd uitzag, zich in een veilig hoekje neervallen.

„Dat ik aanleg heb om dik te worden, weet ik, maar jij kunt je nooit lang genoeg achtereen rustig houden, om veel last van overtollig vleesch te krijgen en Amy zal altijd een even mooi figuur blijven houden. Zij ziet er van avond in haar witte japon niet veel ouder dan achttien uit," antwoordde Meta, druk bezig met de gehavende kanten vast te spelden van haar eene zuster, lei wijl zij met de oogen de bevallige bewegingen volgde der andere; want Meta aanbad.en bewonderde Amy nog altijd, evenals vroeger.

Het was een oude familiegrap, elkander wijs te maken dat Jo dik werd, en het meest hield zij die zelf levendig, ofschoon zij tot heden nog slechts een huismoederlijke welgedaanheid vertoonde, die haar uitstekend stond, en de zusters lachten juist over een toespeling op de onvermijdelijke dubbele kin, toen mijnheer Laurie zich bij hen voegde.

„Als gewoonlijk aan het kalefateren, Jo? Maar 't is waar, je hebt nooit eenige beweging kunnen nemen, van hoe onschuldigen aard ook, zonder in flarden terug t& keeren. Ga wat met mij wandelen om voor het souper

Sluiten