Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

spraken, kwam Betsy door de lange gang naar buiten en zag als een engel des vredes neer op de luidruchtige groep beneden, terwijl zij met nieuwsgierige oogen en een glimlach op de lippen vroeg:

„Wat is er aan de hand F'

„Een ontevreden vergadering. Nan en Alice zijn oproerig en wij zitten op de bank der beschuldigden om gevonnisd te worden. Wil uwe Hoogheid het presideum aanvaarden en tusschen ons oordeelen?" vroeg Demi, terwijl het dadelijk stil werd; want niemand gedroeg zich ooit luidruchtig in tegenwoordigheid van de Prinses.

„Ik ben niet verstandig genoeg. Maar ik wil hier graag zitten luisteren. Ga voort, als 't je belieft." En Betsy zocht een plaatsje boven hen, zoo kalm en bedaard als een standbeeldje van de Gerechtigheid, met waaier en bouquet in plaats van weegschaal en zwaard.

„Nu dames, ontvouw uw grieven, maar spaar ons tot morgenochtend; want wij moeten een Spaansche wals dansen, zoodra iedereen genoeg gegeten heeft, en Parnassus „verwacht dat elk man zijn plicht zal doen." Mevrouw de Presidente „Dolle Dries" heeft het woord," riep Demi, die zulke grappen oneindig aardiger vond, dan de onschuldige vrijerijen, die op Plumfield werden toegelaten, om de eenvoudige reden, dat ze toch nooit geheel konden worden uitgeroeid en elk stelsel van opvoeding schijnen aan te kleven.

„Ik heb maar één ding te zeggen, en dat is dit:" begon Nan deftig, terwijl haar oogen tintelden met een mengeling van vroolijken spot en diepgevoelden ernst. „Jongens! ik wou graag jullie meening over dit onderwerp vragen. Dan en Emil hebben de wereld gezien en kunnen het dus weten. Tom en Nat hebben jaren lang goede voorbeelden voor oogen gehad. Demi is een der onzen en we zijn trotsch op hem. Ted is een weerhaan en Dolly en Georg zijn een paar uilskuikens; die zal ik dus niet vragen. Commandant, ben jij gereed om te antwoorden?"

„Ja! ja! kapitein."

„Geloof jij in de rechten der vrouw?"

„Ongetwijfeld, kapitein, en als je 't verlangt, wil ik wel

Sluiten