Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

is een heel ander zeeschip, dan wanneer hij het blauwe water onder de kiel heeft. Ik heb gisterenavond uitvoerig met oom gesproken en mijn orders gekregen. Ik zal ze niet vergeten, evenmin als alles wat ik hem verplicht ben. Maar mijn eerste schip zal ik naar u noemen, zooals ik gezegd heb en uw buste als boegbeeld nemen, let maar eens op!" en Emil gaf zijn tante een hartelijken kus,ter bezegeling dezer belofte, een gebeurtenis, waarin Nat, die op den drempel van de Duiventil zachtjes zat te spelen, verbazend veel schik scheen te hebben.

„Je zou me trotsch maken, kapitein! Maar mijn jongen, ik moet nog één ding zeggen en dan heb ik gedaan; want je hebt niet veel raad van mij noodig, nadat mijn beste man gesproken heeft. Ik heb eens ergens gelezen, dat in alle touwwerk, op Engelsche schepen in gebruik, een roode draad wordt gesponnen, zoodat het altijd herkend kan worden, waar ook maar een eind gevonden wordt. Dat is de tekst der kleine preek die ik je nog wou toedienen. Deugd, dat wil zeggen eer, moed, oprechtheid, en alles wat het karakter vormt, is de roode draad, die een goed mensch kenmerkt, waar hij zich ook bevindt. Houd dien altijd en overal vast, al heeft het ongeluk je ook schipbreuk doen lijden. Jouw leven is een ruw leven en je makkers zijn niet allen zoo, als wij ze graag zouden zien, maar toch kun je een edelman zijn in den waren zin van het woord; en, onverschillig wat er met je lichaam moge gebeuren, houd je ziel rein, je hart open voor hen die je lief zijn en doe je plicht tot het einde."

Terwijl zij sprak, was Emil overeind gekomen en stond nu voor haar, met zijn pet in de hand en een ernstige, oplettende uitdrukking op zijn gezicht, als bevelen ontvangend van een hoogere in rang. Toen zij zweeg zei hij kort, doch hartelijk:

„Dat zal ik, als God wil!"

„Dat is alles; ik maak mij volstrekt niet ongerust over je, maar men weet nooit, hoe of wanneer het zwakke oogenblik komt, en een enkel woord is soms in staat ons te helpen, zooals zoovele, die mijn moeder sprak, mij nu nog, tot mijn eigen troost en als richtsnoer voor de vorming

Sluiten