Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Bhaer, terwijl Dan, over de vensterbank heen, naar binnen sprong en zich in een hoekje zette, met een uitdrukking van welbehagen, die tante Jo goed deed om te zien.

„De laatste dag is voorbij, en toch schijn ik niet erg naar heengaan te verlangen. Gewoonlijk hunker ik na een kort oponthoud alweer naar het vertrek. Vreemd, niet?" vroeg Dan, met een ernstig gezicht de grassprietjes en bladen uit zijn haar en baard plukkend, want hij had, op dezen kalmen zomeravond, in het gras gelegen en menige gedachte door zijn hoofd laten gaan.

„Wel neen; je begint beschaving op te doen; het is een goed teeken, en ik ben blij het te zien," antwoordde mevrouw Bhaer haastig. „Je hebt steeds de volle vrijheid genoten, en verlangt nu naar wat anders. Ik hoop dat de boerderij je zal geven wat je zoekt, ofschoon ik voor mij liever zag, dat je de Indianen ging helpen — het is zooveel edeler voor anderen te werken, dan voor zich zelf alleen."

„Dat is het," stemde Dan gulhartig toe. „Het schijnt wel of ik behoefte krijg om mij ergens te vestigen, en eigen volk om mij heen te hebben, waar ik voor zorgen kan. Waarschijnlijk begint mijn eigen gezelschap mij te vervelen, nu ik zooveel beter heb gezien. Ik ben maar een ruwe, onwetende kerel, en heb wel eens gedacht, dat ik heel anders had kunnen zijn, wanneer ik niet zoo doelloos door de wereld had gezworven, en mij, net als de anderen, bij de studie had bepaald. Zou ik niet?"

Hij sloeg een angstig vragenden blik op mevrouw Bhaer, die moeite had haar verwondering over deze nieuwe uitbarsting te verbergen, want tot nu toe had Dan alle boekengeleerdheid veracht en zich heel wat op zijn vrijheid laten voorstaan.

„Neen, dat geloof ik niet in jouw geval. Ik ben overtuigd dat het vrije leven het beste voor je is geweest." Nu je een man bent, kun je je teugellooze natuur beter beheerschen, maar als jongen waren alleen drukke bezigheden en gewaagde ondernemingen in staat, om je van kwaaddoen af te houden. De tijd temt langzamerhand mijn weerbarstig veulen, zie je, en ik zal er nog trotsch op mogen zijn, hetzij het zich met een pakzadel belast om

Sluiten