Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat hij om Dan treurt. Het stomme dier is sedert ziin

rirg "Iet recht vroo|yk geweest. Misschien is oin

ruVvinde°nmeik;h f vannach' gehuild, en kan geen . vinden. Ik heb wel eens meer van zooiets aehoord " antwoordde Rob, nadenkend.

„Onzin! Hoe kan hij dat nu weten. Hij is lui; ik zal hem eens aansporen en hard laten loopen. Dat helpt mij

oS» Wen T? °UW| rg8n' W°rd eenS wakker — sta P -Tedv terwijl hij zijn vingers liet klappen, bij

heid aankeek611 h6m me' "0rsche onverschiHig-

«Laat hem liever met rust. Als hij morgen niet beter is, zullen wij hem naar Dr. Watkins brengen, en eens hooren wat die er van zegt. En Rob keek wier naar de zwaluwen, terwijl hij, in het hooi liggend een paar Latiin sche verzen van buiten leerde. P J°"

De geest der eigenzinnigheid sloop in Ted's aemoed en

mna °h™ hT gezegd ha(J den hond niet fe plagen,

o nD hij er mee door, onder voorwendsel dat het voor zijn best was. Don stoorde zich aan geen liefkoozin^en

orSte^Tpn^h °r beleediSi1nSen- totdat Ted's ged°uld handl« rielJe dlcht biJ zich ziende, kon hij de verzoeking niet weerstaan het groote dier met geweld te dwingen, nu een zachte behande L de Twenschte uitwerking miste. Hij was echter zoo wijs ül Zt aan de" te leggen; want een slag vin een

en Ted had p T T meesler maakte hem razend, en led had er meermalen de proef van Henomen zooak

de hond zich zeer goed herinnerde. Dm meu'we be-

leediging was te veel voor Don, die brommend overeind

kwam. Rob hoorde hel. Toen hij Ted het rietje weeS

en rtSp":' j °P hem '°e om tusschenbeide te komen*

„Raak hem niet aan! Dan heeft het verboden' Laai

Hnn™; m m8ti rust: ik wil het niet hebben."

oogst zelden sloeg Rob een bevelenden toon aan maar

"eduld6 wa<!J n,'et d,e6<1 m°est Ted gehoorzamen. Doch zijn kpJÏÏ h 3 U,ltgep.ut' en Rob's toon van gezag prikkelde hem den koppigen hond althans één enkelen sla-

Sluiten