Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toe te dienen, eer hij de vlag streek voor zijn broer. Een enkelen slag, maar die hem duur kwam te staan; want de hond vloog nijdig grommend op Ted aan, en Rob, die zich tusschen hen wierp, voelde de scherpe tanden in z j been dringen. Een enkel woord was voldoende om Don te doen loslaten en berouwvol aan Robs voeten |e doen

kruipen want hij hield veel van hem en had klaarblijkelijk

spHt zijn vriend bij vergissing gebeten te hebben. Met een vergevend tikje liet Rob den hond liggen, om naar de schuur terug te hinken, gevolgd doorled wiens , *heid in schaamte en berouw was verkeeid, bij het zien van de roode vlekjes op Rob's kousen en van de wond

Z'tapijt me, maar waarom kwam je er ook tusschen.

H,J sch het af; ik zal een lapje krijgen om er omheen

te binden, zei hij, haastig een s'pons natmakend en een "ehavenden zakdoek voor den dag halend.

P Rob telde zijn eigen ongelukken gewoonlijk licht en was steeds tot vergitlems bereid, in ge^al anderen ^r schuld aan hadden; doch nu zat hij verwonderl jk stil, met zoo n vreemde uitdrukking op zijn bleek gezicht naar de roode nïeS te staren, dat Ted er bang voor werd, ofschoon t kchend .roi: ,Kom, Bobbj, je ben. voor *00 n

h0tbtfbÏ vS SUXLd. Maar aU Ko» «IJ ben ik toch blij dal een ander het "''' {"ÏJ'*''1, antwoordde Rob, huiverend hoewel hij glimlacnie.

Ted werd nog' bleeker dan zijn broer, en staarde hem, terwijl hij spons en zakdoek uit de handen liet vallen,

met een verschrikt gezicht aan. .. , • iyat

,0! Rob! zeg dat niet! Wat zullen wij doen? Wat

ZUllNnanWLdp°enn?Zij weet het. Jaag Tante geen schrik op het lijf en zeg het aan niemand anders dan aan Nan, zij is achter op de veranda; haal haar maar gauw.

wond uitwasschen tol zij hier komt. Misschien heeft he niets te beduiden; kijk maar niet zoo benauwd. Ikdacht het alleen maar — omdat Don zoo wonderlijk .

Rob deed zijn best hem gerust te stellen; maar Ted

Sluiten