Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ik. Toch vind ik het beter, dat wij, om ons heelemaal gerust te stellen en een beetje tot bedaren te komen, onze schuldige gezichten voor een poosje aan de algemeene aandacht onttrekken, en naar mijn ouden dokter Morrison rijden, die dan mijn werk even na kan zien en ons een kalmeerend middel voorschrijven; want wij zijn alle drie door deze ontroering wel wat van de wijs. Blijf stil zitten Rob, en Ted, span jij even in, dan zet ik mijn hoed op en ga tante Meta even vragen, mij bij Daisy te verontschuldigen. Ik ken de Penniman's toch niet, en zij zal ons met theedrinken niet erg missen. We kunnen dan bij mij gezellig een stukje eten en komen zoo vroolijk als lijsters weer 'thuis."

Nan praatte voort, om lucht te geven aan de verborgen gevoelens, die doctorale trots haar verbood te* uiten, en de jongens keurden haar voorslag onmiddellijk goed, want handelen valt altijd gemakkelijker dan rustig afwachten.

Eer hij het paard voorspande, liep Ted wankelend naar de pomp om zijn gezicht te wasschen en een blos op zijn wangen te wrijven. Rob lag weer rustig in het hooi naar de zwaluwen te kijken. Het denkbeeld aan den dood, hem zoo plotseling op het lijf gevallen, stemde hem ernstig, en, jongen als hij was, ging hem toch onwillekeurig van allerlei door 'l hoofd.

„Vater," was zijn eerste gedachte, want Rob lag den professor na aan 't harl, en het verlies van zijn oudsten zoon zou een harde slag voor hem zijn geweest. Dit woord, gefluisterd met een trilling der lippen, die niet hadden gebeefd toen het gloeiend ijzer zijn vleesch verschroeide, deed hem denken aan dien anderen Vader, die altijd nabij is, altijd liefdevol en tot helpen bereid; en de handen samenvouwend, bad Rob zoo vurig als hij nooit te voren had gedaan. Het deed hem goed, en met kalme berusting al zijn angst, zorg en twijfel in God's hand overgevend, gevoelde hij zich op alle mogelijke gebeurtenissen voorbereid, en hield zich verder den eenigen plicht voor oogen, die hem duidelijk en noodzakelijk scheen: moedig en opgeruimd te zijn, niet te klagen en het beste te hopen.

„Nan nam tersluiks haar hoed weg, en stak een briefje op Daisy's speldenkussen, met de mededeeling dat zij met

Sluiten