Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

daan. „Ik ben blij te zien dat jullie elkaar helpen. Ga maar zoo voort mijn zoon, en bezorg ons nog maar meer aangename verrassingen."

„De liebe Muiter heeft alles gezegd wat er van te zeggen valt. Ik verheug mij ook hartelijk over de eensgezindheid die ik bij jullie opmerk. Zij zal je beiden goed doen; lang moge zij standhouden !" en professor Bhaer knikte zijn jongens toe, die niet goed wisten, wat zij op deze vleiende woorden moesten antwoorden.

Rob hield zich dan ook wijselijk stil, vreezende te veel te zeggen, doch Ted, wien het onmogelijk was niets te verraden, barstte plotseling los:

„Ik heb eindelijk ontdekt hoe 'n moedige, degelijke kerel Rob is, en ik wil hem zooveel mogelijk mijn vroegere plagerijen vergoeden. Ik wist wel dat hij vreeselijk geleerd was, maar 'k vond hem een verwijfde jongen, omdat hij meer van zijn boeken hield dan van pretmaken, en altijd zoo óver-braaf was. Maar nu begin ik in te zien, dat de hardste schreeuwers en praalhalzen niet altijd de degelijkste menschen zijn. Neen! die stille bedaarde Rob is een held en een bovenste beste, en ik ben trotsch op hem ; dat zoudt u ook zijn, als u er alles van wist."

Hier legde een veelzeggende blik van Rob Ted het zwijgen op; hij hield plotseling stil, kreeg een kleur en sloeg zich verschrikt de hand voor den mond.

„Wel, mogen wij er dan niet alles van weten?" vroeg mevrouw Rhaer haastig, want haar scherpziend oog ontdekte verontrustende teekenen en haar moederhart voelde, dat zich iets tusschen haar en haar jongens had gesteld. „Jongens," vervolgde zij ernstig, — „ik begin te vermoeden dat de verandering, die wij opmerkten, niet alleen het gevolg is van ouder worden. Ik wed, dat Ted het een of ander kwaad heeft gebrouwen en Rob hem uit de klem heeft gehaald; vandaar die „lieftalligheid" van mijn ondeugenden jongen, en die ongewone ernst van mijn oppassenden zoon, die nooit iets voor zijn moeder verborgen heeft gehouden."

Rob zag nu even rood als Ted, maar na een korte weifeling keek hij op en antwoordde met een zucht van verlichting:

Sluiten