Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

villa's langs het strand of op de rotsen om de baai verspreid lagen.

Slechts één omstandigheid verstoorde Josie's vrede; een verijdelde wensch vervulde haar met een verlangen dat weldra een manie werd, en haar nacht noch dag rust gunde. Miss Cameron, de beroemde actrice, had een dei' villa's gehuurd, en was hierheen getrokken om te rusten en een nieuwe rol voor het aanstaande seizoen te scheppen. Zij ontving niemand dan een paar vrienden, huurde een eigen afgeschut stukje aan het strand, en was doorloopend onzichtbaar, behalve wanneer zij haar dagelijksch rijtoertje deed, of wanneer de tooneelkijkers van nieuwsgierige badgasten op een blauwe gestalte waren gericht, die in zee op en neerdook. De Laurences kenden haar, doch eerbiedigden haar afzondering, en lieten haar na een enkel bezoek met vrede, tol zij zelf haar verlangen naar gezelligen omgang kenbaar maakte — een beleefdheid die zij op prijs stelde, en die later dankbaar vergolden werd, zooals wij zullen zien.

Doch Josie was als een hongerige vlieg, die om een gesloten honingpot heengonst. Zoo dicht bij haar afgod te wezen, en haar niet te mogen naderen, maakte haar rampzalig. Zij smachtte er naar, de gelukkige vrouw, die duizenden boeide door haar kunst, en ze door haar schoonheid deugd en lieftalligheid tot vrienden maakte, te leeren, kennen. Zulk een tooneelspeelster wilde het meisje worden, en niemand kon daar zeker op tegen hebben, als zij er werkelijk de gave toe bezat. Had miss Cameron iets vermoed van de hartstochtelijke vereering en het vurige verlangen, blakend in de borst van het jonge meisje, dat zij over de rotsen zag springen en in het water plassen of op haar Shetlandschen pony voorbij rijden, dan had ze haar zeker door woord of blik gelukkig gemaakt. Doch vermoeid van haar arbeid in den afgeloopen winter, en vervuld van haar nieuwe rol, schonk de beroemdheid niet meer aandacht aan haar jonge buurvrouw, dan aan de zeemeeuwen in de baai of de wiegelende madeliefjes in het veld. Bouquetten op de treden van haar stoep achtergelaten, serenades onder haar tuinmuur en de starende blikken van bewonderende

Sluiten