Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

jongen, antwoordde Josie, lachend het kroezig hoofdje schuddend, waardoor de toneelspeelster in de verte was misleid.

„O, neem me niet kwalijk. Toe, duik eens, mijn kind • aanstonds verdwijnt hij heelemaal onder 't zand. Ik hecht er veel waarde aan, en heb vroeger nooit vergeten hem af te doen."

„Ik zal hem wel krijgen !" en Josie dook onder, om met «en handvol keisteentjes, doch zonder armband weer boven te komen.

„Hij is weg; — enfin - niets aan te doen; het is mijn eigen schuld," zei miss Cameron teleurgesteld, doch lachend om de verslagenheid van het meisje, dat het water uit haar oogen wreef en dapper uitriep:

„Neen, nog niet! Ik zal hem krijgen, al moest ik ook ■den heelen nacht beneden blijven!" en na eens Hink adem te hebben geschept, dook Josie opnieuw, zoodat er niets meer dan een paar spartelende voeten van haar boven kwamen.

„Ik ben bang dat zij zich bezeeren zal," zei miss Cameron, Betsy aanziende, die zij aan haar gelijkenis met haar moeder herkende.

,,0, neen; Josie is precies een visch. Ze houdt van duiken," en Betsy lachte in stilte over de wonderbaarlijke vervulling van haar nichtjes wensch.

„U is een dochter van mijnheer Laurence, geloof ik? Zeg aan papa, dat ik hem gauw eens kom opzoeken, k Ben wat te veel vermoeid geweest en heb daarom niemand willen zien. Maar nu is 't veel beter. Ah! hier is onze koningin der duikers. Is het gelukt?" vroeg zij, toen de hielen naar beneden gingen, en een druipend hoofd bovenkwam.

Josie moest eerst naar lucht snakken en proesten, daar zij onder water half was gestikt; maar ofschoon haar handen wéér hadden misgetast, ontzonk de moed haar niet; met een vastberaden hoofdschudden, een vroolijken blik op de rijzige dame, en een diepen zucht, antwoordde zij kalm:

„Nook opgeven!" is mijn motto. Ik wil hem hebben,

Sluiten