Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Tot straks!" En met een handbeweging, zooveel mogelijk volgens het voorbeeld van haar model, vertrok Josie, keurig gekleed en zeer theatraal gestemd.

Zeker van te worden toegelaten, schelde zij dapper aan de deur, die voor zoovelen gesloten bleef, en na in een halfdonkere zijkamer te zijn binnengelaten, vergastte zij onder het wachten haar oogen op verscheiden prachtige portretten van beroemde tooneelspelers. Van de meesten had zij wel een en ander gelezen, en ze voelde zich met de geschiedenis van hun streven en zegepralen zoo goed bekend, dat zij al gauw zichzelve geheel vergat, en opziende naar mevrouw Siddons als Lady Macbeth, trachtte ze het portret na te bootsen, met haar bloemen als de kandelaar in de slaapwandel-scène en haar jeugdig voorhoofd pijnlijk gefronsd, onder het mompelen deialleenspraak van de door wroeging geteisterde koningin. Zóó was zij hierin verdiept, dat miss Cameron haar een paar minuten onopgemerkt gadesloeg en haar toen deed opschrikken door plotseling binnen te komen met de woorden op haar lippen en den lach om haar mond, die dit Shakespeare-tooneel tot een van haar indrukwekkendste scènes maakten.

„Zoo zal ik het nooit leeren; maar wanneer u zegt dat ik mag, zal ik niet ophouden te probeeren," riep Josie, in de spanning van het oogenblik de beleefdheidsvormen vergetend.

„Toon mij maar wat je doen kunt," antwoordde de actrice, wijselijk met de deur in huis vallend, wel begrijpend dat geen gewone beuzeltaal dit vreeselijk ernstig persoontje tevreden zou stellen.

„Laat me u eerst dit even geven. Ik dacht dat u meer van wilde bloemen zou hóuden, dan van kasplanten ; en ik was er op gesteld ze voor u mee te brengen, omdat ik u op geen andere manier voor uw goedheid kan bedanken," zei Josie, haar ruiker overhandigend met een eenvoudige hartelijkheid, die haar heel lief stond.

„Ik vind ze heel mooi en heb mijn kamer vol met bou•quetjes, die de een of andere goede nimf aan het hek ophangt. Eigenlijk geloof ik dat ik de goede nimf nu ontdekt heb —

Sluiten