Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lippen, waarmee zij zijn belofte, haar niet te vergeten, bezegeld had, en voor het eerst in zijn onbezorgd leven, begreep Tom het verschil tusschen gevoel en sentimentaliteit. Deze gedachte herinnerde hem plotseling weer aan Nan, want nooit had hij diezelfde aandoeningen ondervonden als hij dacht aan haar, en de oude vriendschap scheen hem min of meer prozaïsch toe, naast deze verrukkelijke mengeling van poëzie, verrassing, liefde en blijdschap,

„Ik moet zeggen dat ik mij zoo opgelucht voel, alsof er «en steen van mijn hart was gewenteld, maar wat zal Nan er van zeggen, wanneer zij het hoort," riep hij met een onderdrukten lach.

„Wat moet ik hooren ?" vroeg een heldere stem, die beiden deed opschrikken en zich omwenden, want daar was Nan juist, die hen van uit het portaal kalm stond aan te staren.

Verlangend Tom uit de onzekerheid te helpen en nieuwsgierig om te zien hoe Nan de tijding zou opnemen, antwoordde tante Jo onmiddellijk:

„Tom's verloving met Dora West!"

Werkelijk ?" en Nan keek zóó verbaasd, dat tante Jo zich afvroeg, of zij toch meer voor haar ouden speelmakker voelde, dan haar bekend was; maar haar volgende woorden verbanden alle vrees, en brachten plotseling alles tot ieders genoegen terecht.

„Ik wist dat mijn recept een wonderdadige uitwerking zou hebben, als hij het maar lang genoeg volhield. Beste, goeie Tom; ik ben zoo blij. Geluk er mee — van harte geluk!" En zij schudde hem beide handen met hartelijke genegenheid.

„Het was een toeval, Nan. Ik was het niet van plan, maar ik raak altijd op de eene of andere wijze in de klem, en scheen er nu op geen andere manier uit te kunnen komen. Moeder Bhaer zal je alles wel uitvoerig vertellen. Ik moet mij wat gaan opknappen, want ik zou bij Demy theedrinken; ik spreek je wel eens gauw."

Stamelend, blozend, en tegelijk onnoozel en voldaan kijkend, maakte Tom zich haastig uit de voeten, het aan de oudere dame overlatend, de jonge alles haarfijn uit te

Sluiten