Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

is. Komt Nat als een ferme vent terug, dan zou ik zeggen: »God zegen jelui, kinderen!" en hun een eigen nestje geven. Daarna zullen u en ik Jo helpen uitvinden of het geluk voor haar in: „De wereld is een schouwtooneel," of „Eigen haard" zal beslaan."

„Dat zal waarschijnlijk wel zoo moeten gebeuren, John, maar ik kan niet laten andere plannen te maken en te hopen dat zij tot stand zullen komen. Ik weet heel goed, dat Daisy heelemaal in Nat opgaat; en wanneer hij haar waard is, zal ik mij niet tegen hun geluk verzetten, evenmin als mijn ouders het mijne hebben gedwarsboomd. Maar ik voorzie dat Josie meer moeite geven zal. Hoeveel ik ook van het tooneel houd en altijd gehouden heb, weet ik nog niet of ik den moed zal hebben, mijn kleine meid actrice te laten worden, hoewel zij er ontegenzeggelijk grooten aanleg toe heeft."

„Wiens schuld is dat?" vroeg Demy, lachend bij de herinnering aan zijn moeder's eerste lauweren en haar ongeveinsde belangstelling in de dramatische pogingen van het jonge volkje om haar heen.

„De mijne; ik weet het wel. Hoe kon het ook anders, nadat ik met Daisy en jou, eer jullie nog goed konden praten, „Hans en Grete" vertoonde en Josie in haar wiegje versjes voordroeg. Het is maar al te waar, de neigingen der moeders openbaren zich in hun kinderen, en zij moet er voor boeten, door ze hun zin te geven." En mevrouw Brooke lachte, zelfs terwijl zij het hoofd schudde over het onweerlegbare feit, dat de Marches een tooneelzieke familie waren.

„Waarom zouden wij geen groote actrice hebben, die onzen naam draagt, zoo goed als een schrijfster, een leeraar en een aanzienlijk uitgever? Wij kiezen ons eigen talenten niet, maar behoeven daarom ons licht nog niet onder een korenmaat te zetten, wanneer het niet precies zoo is als wij het zouden wenschen. Geef Jo haar zin en laat ze probeeren wat zij kan. Ik ben er ook nog om op haar te passen, en u kunt niet ontkennen, dat u haar met groot genoegen zoudt helpen kleeden en voor het voetlicht zien schitteren, waar u vroeger zelf zoo naar hebt verlangd.

Sluiten