Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

konden verheugen over het eerste morgengloren van den machtigen hartstocht, dien zij zoo goed kenden. Maar Demv was een verstandige jongen, die nooit een sprong waagde, voordat hij den afstand gemeten had. Nauwelijks kende hij zijn eigen hart, en hij stelde zich tevreden met te wachten tot hij geheel zeker van zichzelf zou zijn. Hij had dan ook niets gezegd, maar zijn bruine oogen waren welsprekend, en er school een verborgen intrige achter al de kleine tooneeltjes, die hij en Alice Heath zoogoed te zamen speelden. Zij was bezig met haar boeken, en vast besloten eervol te promoveeren, en hij trachtte betzelfde te doen aan de veel belangrijker hoogeschool, die voor iedereen openstaat, en waar ieder mensch zijn eigen prijs te winnen heeft of te verliezen. Tot nu toe had Demy niets dan zichzelf te geven, en daar hij een bescheiden jongen was, beschouwde hij dit als een zeer nederige gave, tot hij bewezen zou hebben dat hij zijn brood verdienen kon, en het recht had het geluk eener vrouw in zijn hoede te nemen.

Niemand vermoedde dat ook hij door de ziekte was aangetast, behalve de scherpziende Josie, en zij — vol heilzamen eerbied voor haar broeder, die wel eens dreigend kon optreden, wanneer zij te ver ging — stelde zich wijselijk tevreden, met hem als een katje te beloeren, gereed, bij het eerste leeken van zwakheid op hem los te springen. Den laatsten tijd had Demy zich aangewend, 's avonds droefgeestig op zijn fluit te spelen. Deze welluidende vriendin maakte hij tot vertrouwelinge, door haar al zijn teeder hopen en vreezen in te blazen. Mevrouw Meta, in haar huiselijke bezigheden verdiept, en Daisy, die om geen andere muziek dan Nat's viool gaf, sloegen geen acht op deze kamerconcerten, maar Josie mompelde altijd met een ondeugenden glimlach: „Hij studeert serenades," en wachtte haar lijd af, om zich te wreken over zekere grieven, die zij koesterde tegen Demy, omdat hij altijd uaisy s partij koos, wanneer deze beproefde den halsstarrigen geest van haar ongezeggelijk zusje te buigen.

Dien avond zag zij haar kans schoon en nam die dadelijk waar. Mevrouw Brooke was bezig haar knoopsgat af te

Sluiten