Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„lk zal het dankbaar drinken, maar dankbaarder zal ik zijn, als ik eindelijk weer vasten grond onder de voeten heb," antwoordde de oudste dame lachend; want onze vriend Emil was haar gunsteling, wat hij dan ook wel verdiende, sedert hij zich geheel aan de vrouw en dochter van den kapitein had gewijd, die de eenige vrouwelijke passagiers aan boord waren.

„Ik ook, al moet ik schoenen dragen als een paar Ghi— neesche jonken. Ik heb dit dek al zoo dikwijls op en neer geloopen, dat ik nog blootvoets zal moeten gaan, wanneer wij niet spoedig aankomen," lachte Mary, de dochter, op twee versleten schoentjes wijzend, terwijl zij opkeek naar haar metgezel op deze wandelingen en zich herinnerde hoe prettig hij ze altijd voor haar had gemaakt.

,,'k Geloof niet, dat die klein genoeg in China te vinden zullen zijn," antwoordde Emil met de altijd vaardige galanterie van den zeeman; zich vast voornemend het keurigste paar op te schommelen dat hij vinden kon, zoodra het schip zou zijn binnengeloopen.

„Ik zou niet weten hoe je anders wat beweging had moeten nemen, kind, wanneer mijnheer Hoflmann je nietdagelijkshad laten wandelen, al is de ruimte beperkt. Dit luie leven deugt niet voor jonge menschen, ofschoon het een oude vrouw als ik, met kalm weer, uitstekend bevalt. Zou het gaan stormen, denkt u ?" voegde mevrouw Hardy er bij, met een angstigen blik naar het westen, waar de zon reeds onderging.

„Een stevig briesje maar, mevrouw; net genoeg om ons wat vaart te geven," antwoordde Emil, met een snellen blik naar boven en langs den horizon.

„Zing nog eens, als 't u belieft, mijnheer Hofïmann, het klinkt op dezen tijd zoo mooi. Dat zullen wij aan wal missen," zei Mary op een toon, die zelfs melodie zou hebben ontlokt aan een haai, als zooiets mogelijks was geweest.

Gedurende de afgelooper. maanden had Emil van deze, zijn eenige gave, al veel genoegen beleefd, want zij verkortte de eentonige dagen en maakte, wanneer wind en weer gunstig waren, het schemeruurtje tot zijn gelukkigste oogenblikken. Daarom willigde hij ook nu graag haar verzoek in, en keek, naast het meisje tegen de verschansing geleund, naar het

Sluiten