Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ondergang gedoemde „Brenda," terwijl deze langzaam doch zeker wegzonk in de diepte. Geen der opvarenden zag het einde, want de wind dreef hen ver van het schip en scheidde hen van elkander; sommigen om elkander nooit weer te zien, voordat de zee haar dooden opgeeft.

De boot waarin Emil zich bevond, was geheel alleen toen de dag aanbrak en de inzittenden het gevaarlijke van hun toestand duidelijk maakte. Levensmiddelen en water waren meegenomen en zooveel mogelijk artikelen voor gemak en veiligheid, als de tijd had toegelaten bijeen te brengen; doch het was duidelijk, dat met een zwaar gewonden man, twee vrouwen en zeven matrozen, hun voorraad niet lang duren kon en hulp dringend werd vereischt. Hun eenige hoop was, een schip te ontmoeten, ofschoon de storm, die den geheelen nacht had gewoed, hen uit den koers gedreven bad. Aan dezen stroohalm hielden zij zich evenwel vast, en angstige uren brachten zij door met naar den horizon te turen en elkander door' voorspellingen van spoedige uitkomst moed in te spreken,

De tweede stuurman, Hoffmann, gedroeg zich dapper en hulpvaardig, ofschoon deze onverwachte verantwoordelijkheid hem zwaar op de schouders drukte, want de toestand van den kapitein scheen hopeloos, het verdriet der diepbedroefde vrouw sneed hem door de ziel, en het blind vertrouwen van het jonge meisje, in zijn macht om hen te redden, deed hem begrijpen, dat hij dit door geen enkel teeken van twijfel of vrees beschamen mocht. Nu deden de mannen nog gewillig wat hun werd opgedragen, maar Emil wist, dat wanneer hongersnood en wanhoop hen tot beesten maakten, zijn taak een verschrikkelijke worden kon. Daarom raapte hij al zijn moed bijeen, toonde een onbezorgd gelaat en sprak zoo opgeruimd over hun kansen op behoud, dat allen zich instinctmatig tot hem wendden om voorlichting en steun.

De eerste dag en nacht gingen betrekkelijk rustig voorbij, maar toen de derde aanbrak, begon het er donker uit te zien en werd de hoop flauwer. De gewonde ijlde, zijn vrouw was uitgeput van angst en onzekerheid, het meisje zwak door gebrek aan voedsel, daar zij een halve beschuit

Sluiten