Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mededeeling de jongeren de ooren deed spitsen en zelfs de oudsten belangstellend deed opzien, want elke afwisseling in hun eentonig leven was welkom.

De spreekster was een vrouw van middelbaren leeftijd, in het zwart gekleed, met een deelnemend gezicht, oogen vol medelijden en een stem, die het hart verwarmde, door den moederlijken toon die er in klonk. Zij herinnerde Dan aan tante Jo, en hij luisterde aandachtig naar haar woorden, zich verbeeldend dat ze opzettelijk tot hem alleen waren gericht, omdat ze toevallig gesproken werden op het oogenblik, waarop hij een verwarmende herinnering noodig had, om het ijs der wanhoop te doen ontdooien, dat alle goede hoedanigheden van zijn karakter dreigde te vernietigen.

Het zeer eenvoudige \erhaal, dat echter de aandacht der gevangenen dadelijk geboeid hield, handelde over twee soldaten in een hospitaal, die beiden in den laatsten oorlog den rechterarm hadden verwond, en beiden even verlangend waren deze broodwinners te behouden en onverminkt naar huis te gaan. De eene was lijdzaam en geduldig, en deed blijmoedig wat hem bevolen werd, zelfs toen men hem aanzegde, dat de arm moest worden afgezet. Hij onderwierp zich en herstelde na een hevig lijden, dankbaar dat zijn leven behouden was, hoewel hij niet meer kon vechten. De andere kwam in opstand, wilde naar geen raad luisteren, en na te lang getalmd te hebben, stierf hij een langzamen dood, bitter zijn dwaasheid beklagend, toen het le laat was. „En daar nu alle geschiedenissen een moraal hebben, wil ik u ook die van mijn vertelling laten hooren," voegde de dame er glimlachend aan toe, terwijl zij naar de rijen van jonge mannen voor haar keek, zichzelve treurig afvragend, wat hen hier zou hebben gebracht.

„Dit is een hospitaal voor soldaten, die in den levensstrijd zijn gewond; hier zijn kranke zielen, krachtelooze geesten, blinde hartstochten, stomme gewetens; al de kwalen die de oorzaak of het uitvloeisel zijn van overtreden wetten en onvermijdelijk pijn en straf na zich sleepen. Er is echter hoop en hulp voor iedereen, want Gods genade is eindeloos en de liefde der menschen groot; maar berouw en onderwerping moeten zich openbaren,

Sluiten