Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wintervermaken volgden de veel gezonder zomergenoegens op, en kwamen Nat ook duurder te staan; want de gastvrije dames verwachtten wederkeerig beleefdheden van den vreemdeling, en rijtuigen, bouquetten, entrees voor den schouwburg en alle kleine uitgaven, waaraan een jongmensch zich onder zulke omstandigheden niet kan onttrekken, schoten een diepe bres in de beurs, die eerst onuitputtelijk scheen. Mijnheer Laurence tot voorbeeld nemend, werd Nat op en top een galant ridder, door iedereen graag gezien; want in al de nieuw aangenomen airs en gracieuse manieren, straalden de onvervalschte eerlijkheid en eenvoud van zijn karakter duidelijk door, vertrouwen en genegenheid inboezemend aan allen die hem kenden.

Onder dezen bevond zich een vriendelijke oude dame met een muzikale dochter, — arm, maar van goede geboorte en zeer verlangend die dochter aan den een of anderen rijken man uit te huwelijken. Nat's onschuldige verdichtseltje omtrent zijn vooruitzichten en vrienden bekoorden de Gnadige Frau evenzeer, als zijn muziek en oplettendheden de sentimenteele Minna. Hun gezellige voorkamer scheen huiselijk en kalm wanneer Nat vermoeid van vroolijker vermaken er zich kwam verpoozen; de moederlijke belangstelling van de oude dame deed hem aangenaam en verkwikkend aan ; terwijl de teedere blauwe oogen van het mooie meisje altijd zoo van blijdschap straalden wanneer hij kwam, en van bewondering wanneer hij iets voor haar speelde, dat het hem onmogelijk was de aantrekkelijke woning te vermijden. Hij meende geen kwaad en vreesde geen gevaar, daar hij Frau Mama reeds het geheim van zijn verloving had toevertrouwd. Dus bleef hij een trouw bezoeker, weinig droomend welke eerzuchtige plannen de oude dame koesterde, noch het gevaar vermoedend dat er school in de afgodische bewondering van een romantisch Duitsch meisje, eer het te laat was om haar verdriet en hem zelf groot berouw te besparen.

Natuurlijk lekte er wel iets van deze nieuwe en aangename ontmoetingen uit in de dikke brieven, die hij — zoo vroolijk, druk of vermoeid kon hij niet zijn — gere-

Sluiten