Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en nachten te hebben doorgebracht op slagvelden, in ambulances, en te midden van tooneelen, die de meeste vrouwen zouden hebben doen bezwijken.

„Zij zal dadelijk hier zijn, en ik zie tegen haar komst op; want ik vrees dat de arme jongen, die het zoo pas heeft afgelegd, haar zoon is. Ik sta liever voor een geladen kanon, dan tegenover die moedige vrouwen met hun hoop, hun moed en hun bitter leed," zegt de dokter.

„Ja, met die arme moeders moet je diep medelijden hebben!" voegt de verpleegster er bij, zich met de punt van haar schort de oogen afwisschend; en bij deze woorden komt mevrouw Meta binnen, in de eenvoudige kleeding met haar hengselmand en parapluie, haar boersche spraak en eenvoudige manieren. Maar alles kreeg een treffende beteekenis, door de droevige ondervindingen, die de welgedane oude vrouw gemaakt hadden tot het bleeke schepsel met verwilderde oogen, bestoven voeten, bevende handen en de gemengde uitdrukking van kommer, vaslberadenheid en wanhoop op het gezicht, die aan de eenvoudige verschijning een tragische waardigheid en kracht bijzetten, waardoor ieders hart werd getroffen.

Met een paar afgebroken woorden verhaalde zij de geschiedenis van haar vergeefschen zwerftocht, waarna het treurig onderzoek begon. De toeschouwers hielden den adem in, toen zij, door de verpleegster geleid, van krib tot krib ging, terwijl hoop, vrees en bittere teleurstelling elkander op haar gelaat afwisselden. Op een smallen rustbank lag een lange gestalte met een laken overdekt; hier bleef zij staan, de eene hand op het hart, de andere tegen de oogen drukkend, als wilde zij moed verzamelen, om naar den onbekenden doode te zien. Toen sloeg zij het laken op, en zei zachtjes, met een langgerekten zucht van verlichting:

„Mijn kind niet, Goddank! maar toch de zoon vaneen andere moeder!" En zich vooroverbuigend drukte zij een kus op het koude voorhoofd.

Hier begon iemand te snikken, en Miss Cameron pinkte een paar tranen weg, zonder den blik af te wenden van de arme ziel, die, uitgeput door de langdurige inspanning, voortstrompelde langs de uitgestrekte rij. Doch haar onder-

Sluiten