Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weerkaatst. Ernstige muziek ruischte door de vertrekken op Parnassus, tot vertroosting van allen die er naar luisterden; het bruine huisje werd belegerd met geschenken voorde troostelooze Josie, en Emil's vlag hing halfstok boven het dak, waar hij voor het laatst mei tante Jo gezeten had.

Zoo kropen de weken treurig voorbij, toen onverwacht, als een felle lichtstraal in donkeren nacht, de tijding kwam : „Emil gered — brieven onderweg." Toen wapperde de vlag weer vroohjk in top, begonnen de klokken van het College te luiden, klonk weer het gedonder van Ted's lang veronachtzaamd kanon en riepen tal van vroolijke stemmen in koor: „Goddank!" Spoedig kwamen ook de vurig verlangde brieven aan, waarin de geheele geschiedenis van het vergaan werd vermeld; kort en bondig door Emil, uitvoert en welsprekend door mevrouw Hardy en dankbaar door den kapitein, terwijl Mary er een paar hartelijke regels had bijgevoegd, die de lezers nog het meest troffen. iNimmer werden brieven zoo gelezen, van hand tot hand gereikt, bewonderd en mei tranen besproeid als deze; want tante Jo droeg ze in haar zak, wanneer haar echtgenoot ze niet in den zijne had, en voordat zij zich ter ruste begaven, haalden beiden ze 's avonds nog eens te voorschijn. Nu hoorde men den professor weer als een reusachtige bij gonzen, wanneer hij zich neuriënd naar het College begaf en verdwenen de rimpels uit tante Jo's voorhoofd, terwijl zij deze ware geschiedenis aan angstige vrienden schreef en haar verdichtsels liet rusten. Daarop kwamen belangstellende brieven bij stroomen binnen en vertoonden van vreugde stralende gezichten zich overal. Rob verraste zijn ouders met een gedicht, bizonder goed voor iemand van zijn leeftijd, en Demy zette het op muziek, opdat het gezongen zou kunnen worden, wanneer de zeeman t'huis kwam. Teddy stond letterlijk op zijn hoofd en draafde als een tweede wilde ruiter op Octoo door den omtrek, maar — bij bracht iedereen goede tijding. Doch beter dan dit alles, Josie beurde weer het hoofd omhoog als de sneeuwklokjes en begon weer te bloeien, dikker en kalmer wordend, terwijl een weerschijn van voorbijgegaan leed haar vroegere levendigheid temperde en bewees, dat zij een les had ge-

Sluiten