Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bleef,, en zoo vlijtig in de muziek stond te bladeren, alsof het dansen werkelijk geen bekoring voor haar had. Toen zij zich weer vooroverboog om een nieuwe bladzijde op te slaan, kreeg de ongeduldige jongeling achter de piano, de roos in 't oog en verstomde hij van vreugde. Een oogenblik bleef hij haar sprakeloos aanstaren; toen nam hij haastig de lang hegeerde plaats in beslag voordat die opnieuw door een drom van gelukverstoorders zou worden bezet.

„Alice, ik kan het niet gelooven — heb je het begrepen — hoe zal ik je ooit genoeg danken ?" (luisterde Demy zich vooroverbuigend, alsof ook hij het zangstukje las, waarvan hij echter geen woord of noot onderscheidde.

„Stil! nu niet. Ik heb het begrepen — ik verdien het niet — wij zijn nog te jong en moeten wachten ; maar — ik ben erg trotsch en gelukkig, John."

Ik beef bij de gedachte aan wat er na dit teeder gefluister gebeurd zou zijn, wanneer Tom Bangs niet met veel drukte was komen aanloopen en zich de vroolijke •opmerking had laten ontvallen :

„Muziek ? „Juist wat we hebben moeten ! De gasten nemen al zoetjes aan afscheid en wij zijn allemaal aan een beetje rust toe. Ik ben suf van al de ologies en isms die ik van avond heb hooren bespreken. Ja, zing dit eens, Alice, een alleraardigst aandoenlijk mopje!"

Demy kookte inwendig, maar de stompzinnige Tom zag het niet, en Alice, die begreep dat dit een veilige uitweg zou zijn voor diverse oproerige aandoeningen, ging dadelijk voor de piano zitten en zong het lied dat haar antwoord beter uitdrukte, dan zij zelve het had kunnen doen.

GEDULD.

De oudjes thuis zijn afgeleefd

Kn zwak, vergeel het niet!

En droef viel hun 't gemis wanneer

Ik hen nu achter liet.

De tijd is slecht en ga ik heen,

Wie dan m(jn plaats vervult?

7.ii hebben mij 7.00 noodig nog;

Heb nog een poos geduld. ,

Sluiten