Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Op zekeren dag in October, terwijl de regen buiten in stroomen neêrviel en er vrede heerschte in haar rustig tehuis, zat tante Jo haar schrijftafel een groote schoonmaakbeurt te geven. Toen zij Dan's briefkaarten in handen kreeg, las zij die nog eens oplettend door en sloot ze daarna zorgvuldig weg in het laadje, met het opschrift „Brieven van mijn jongens", bij zichzelf denkend, terwijl zij elf aanvragen om handteekeningen in de snippermand wierp: „Het wordt tijd dat ik weer eens een kaart krijg, tenzij hij zelf komt om zijn plannen te vertellen. Ik ben werkelijk nieuwsgierig om te weten wat hij het heele jaar heeft uitgevoerd en hoe hij het nu maakt."

Deze laatste wensch werd binnen een uur vervuld, want Ted kwam binnenstuiven, met een krant in de eene hand, een omgewaaide parapluie in de andere en een vreeselijk opgewonden gezicht, terwijl hij ademloos uitriep:

„Mijn ingestort — twintig man ingesloten — geen uitweg

— jammerende vrouwen — water sleeg meer en meer — Dan kende de oude schacht — waagde zijn leven — haalde hen er uit — zelfbijna dood — alle kranten staan er vol van

— ik wist wel dat hij een held zou zijn — hoera voor Dan!"

„Wat? Waar? Wanneer? Wie? Houd op met schreeuwen en laat mij 't zelf lezen 1" beval zijn moeder, geheel onthutst.

Zijn courant loslatend, liet Ted haar voor zichzelf lezen — doch hij kon niet nalaten haar, evenals Rob, die hem, nieuwsgierig naar de toedracht der zaak, spoedig was gevolgd, aanhoudend in de rede te vallen. Het was niets nieuws, maar moed en zelfopoffering maken altijd indruk op edelmoedige harten en dwingen bewondering af; daarom was het verslag dan ook diep treffend en zweefde de naam van Daniël Kean, de moedige man, die met gevaar van eigen leven, dat van anderen had gered, gedurende verscheiden dagen op veler lippen. Voldoening straalde van het gelaat zijner vrienden, toen zij lazen hoe hun Dan de eenige was geweest, die in het eerste oogenblik van opschudding, zich de oude schacht herinnerd had, die nu wel verstopt was, maar de eenige hoop op redding leverde tot het stijgende water de ongelukkigen, zou doen ver-

Sluiten